een alledaags ongeluk

als zelfs uw allerliefste lief denkt dat ge volgens de officiële standaarden motorisch gehandicapt zou zijn, wijst dat toch op het bezitten van een zekere onhandigheid.

ik had al wel langer een vermoeden dat ik niet over dezelfde fijne motoriek beschik als de gemiddelde medemens. ook de basis van oog-handcoördinatie blijk ik niet onder de knie te hebben, net als het simpele wandelen zonder te vallen. zo kan ik mij weinig keren herinneren dat ik een glas melk heb ingeschonken zonder te smossen, een bepaald klusje succesvol heb opgeknapt of een avond heb doorgebracht zonder het tv-kaske te laten vallen. bepaalde mensen noemen dit smalend “impulsieve onvoorzichtigheid”, maar ik steek het liever op mijn gebrekkig DNA waardoor ik gedoemd ben om als een klungel door het leven te gaan.

doorgaans baart mijn legendarische onhandigheid mij weinig zorgen. slechts onder bepaalde omstandigheden maak ik mij nog druk om mijn onhandige dispositie. als ik bijvoorbeeld met de kat naar de dierenarts moet, sta ik panische angsten uit omdat ik wéét – ik wéét – dat ik ga struikelen bij het oversteken van de italiëlei. ook als ik op bezoek bij mensen eten smos of dure voorwerpen omstoot, wou ik dat ik niet zo’n kluns was.

ook recentelijk heb ik mijn klungelige aanleg beklaagd. ik had gekookt voor mijzelf en hierbij slechts twee keukenbenodigheden laten vallen. zelfvoldaan wilde ik dan ook plaatsnemen in de zetel om mijn lekkere pasta met tomatensaus te verorberen. bij het gaan zitten moest ik evenwel drie verschillende taken tegelijkertijd uitoefenen – tv-kaske uit de weg leggen, gaan zitten en bord vasthouden – wat steeds een zeer risicovolle onderneming is voor de motorisch gehandicapten onder ons. het liep dan ook al snel fout: terwijl ik naar het kaske greep, heeft een mysterieuze externe kracht mijn bord blijkbaar in een hoek van 45° getild, waardoor de hete pastasaus over mijn arm tot aan mijn buik en benen stroomde, linguine incluis.

de kokend hete tomatensaus op heel mijn lichaam was een uiterst pijnlijke ervaring, waardoor ik gillend al mijn kleren uittrok na mijn bord en bestek te hebben laten vallen. vervolgens spurtte ik naar de badkamer om koud water op mij te gieten, wat slechts voor tijdelijke verlossing zorgde, en ging ik even later in een bad met koud water liggen.

naast de titel van brandwondenverzamelaar, hield ik aan dit ongeluk na enkele dagen nog slechts één ding over: een gekneusde grote teen, hoewel ik  mij niet kan herinneren hoe ik mijn teen bezeerd heb (eerst dacht ik dat hij ook verbrand was, maar dit bleek een foutieve conclusie). ironisch genoeg zorgt deze gepijnigde teen ervoor dat ik, in het spectrum van de motorisch handicap, mij nu bevindt ter hoogte van blinde dove mensen met slechts één been en geen armen.

strafwassen

er zijn weinig dingen die ik echt haat. naar het toilet gaan in een dixie-festival-wc is een van die dingen, net als zwart-witdocumentaires op canvas, op een zomerdag in een overvolle bus moeten rechtstaan, rani de coninck  en net vijf keer gepromoveerd zijn geweest in the sims waarna uw pc crasht en al uw moeite voor niks is geweest.

maar wat ik nog meer haat dan al deze dingen tesamen, is afwassen. in mijn hoofd noem ik deze verschrikking dan ook “strafwassen”: het loutere bestaan van deze werkelijk onuitstaanbare activiteit moet wel een straf van god zijn. ik benader afwassen dan ook alsof het een veroordeling tot death row is. beginnend van situatie nul, namelijk wanneer alle afwas gedaan is, gedraag ik mij als een struisvogel met het hoofd in het zand: ik grabbel gretig in de schuiven en kasten om mooi afgewassen keukengerei te gebruiken, waarna ik ze zonder blinken in de pombak drop. deze wittebroodsweken zijn heerlijk en stressvrij, maar komen vervolgens abrupt ten einde: wanneer er plotsklaps geen proper lepeltje meer is om mijn chocolate fudge brownie ijs van ben&jerry’s te eten is dit als een donderslag bij heldere hemel. wanneer ik dan toch een blik werp op het pombakgebied is de afwasberg intussen zo enorm groot geworden dat er geen beginnen aan lijkt: vuile pannen liggen op vuile borden die bedekt zijn met vuil bestek. dit aanzicht is zo ontmoedigend dat ik niet verder kom dan één lepeltje af te wassen zodat ik mij kan gaan troosten met wat ben&jerry’s ijs.

om dit uiterst traumatiserend moment te vermijden, heb ik doorheen de jaren dan ook bepaalde technieken ontwikkeld om het zo lang mogelijk uit te stellen. zo blijkt bepaald keukengerei zich te lenen tot meerdere gebruiksfuncties: boter smeren kan ook met een lepel (ja, zelfs met een vork of een spatel) en eten kan ook uit een kom in plaats van uit een bord. uzelf uitnodigen bij andere mensen of op restaurant gaan, is ook zeer doeltreffend afwas-uitstelgedrag. ook papieren en plastiek keukengerei kan soelaas bieden: kartonnen bordjes zijn een zaligheid en ook bestellen bij wok&walk is een aanrader aangezien zij, naast heerlijke wok, ook een plastiek vorkje meeleveren. ontkomen aan strafwassen kan eveneens door anderen te beschuldigen van het bevuilen van uw keukengerei of ze op een andere manier onder druk te zetten om uw afwas te doen.

meer nog dan gaan samenwonen met mijn vriend en zijn konijn, kijk ik er dan ook het hardst naar uit om binnen een paar maanden een afwasmachine te hebben. “i shall call him squishy and he shall be mine and he shall be my squishy!”

hij klust

mijn vriend en ik kennen enkele opmerkelijke verschillen. jeroen houdt van sportieve activiteiten, ik wist tot voor kort niet dat wielrennen een teamsport was. jeroen kijkt graag naar canvas, maar ik ren gillend weg als ik weer naar een zwart-witdocumentaire over WO II moet zien. jeroen bestelt altijd scampi’s, terwijl ik al een beetje moet overgeven als de mensen naast ons ook scampi’s hebben besteld.

jeroen en ik hebben daarentegen ook wel wat gemeen. zo gaan we allebei graag op restaurant en naar de cinema, kunnen we uren spenderen op youtube en vinden we beiden mijn kat de schattigste poes ter wereld.

wat in een relatie echter nog belangrijker is, is complementair zijn aan elkaar. jeroen kookt graag, ik eet graag. ik organiseer graag dingen, jeroen leeft in een soort van chaos wanneer overgelaten aan zijn eigen lot.

dit weekend werd ik nogmaals geconfronteerd met een eigenschap van jeroen die complementair is aan mijn karakter. bij het bespreken van welke meubels mee zouden verhuizen als we gaan samenwonen, sprak jeroen plots over de mogelijke toekomstigheid van uiterst vreemde bezigheden zoals “kasten herschilderen” en “zetels opnieuw overtrekken”. zelfs al zou ik mij bewust zijn geweest van het eigenaardige fenomeen van “zetels overtrekken”, ik zou het werkelijk nooit overwegen. ik zou gewoon een nieuwe zetel kopen.

jeroen houdt echter van “klussen”: hij gebruikt niet alleen ongetwijfeld zelfverzonnen terminologie als “zetels overtrekken”, maar hij repareert ook graag dingen. zelf. met zijn eigen handen. op dat gebied vullen we elkaar aldus perfect aan: jeroen klust graag, ik rust graag.

als ik geconfronteerd wordt met een kapot toestel, pas ik de volgende beproefde techniek toe: (1) opnieuw proberen aan de praat te krijgen door op enkele knopjes te drukken, ertegen te roepen en er vervolgens op te kloppen, (2.1) bij falen en als ik geld heb, een nieuw toestel gaan kopen; (2.2) bij falen en als ik geen geld heb, proces herhalen tot ik wel geld heb.

jeroen lijkt niet te vinden voor deze “smijt er geld tegenaan”-techniek. nochtans is mijn methode uiterst efficiënt. zijn geklus blijkt uit mijn tweejarige ervaring toch net iets minder doeltreffend. zo heeft het een half jaar geduurd vooraleer hij zijn fietsband met zijn eigen handen gemaakt had. ik zou er gewoon geld tegenaan hebben gesmeten en de fiets naar een fietsenmaker hebben gebracht. ik wacht ook nog altijd op het eigenhandig monteren van mijn mandje op mijn fiets.

volgens mij is klussen dan ook een beetje zoals het plan opvatten om drie moelleuxs na elkaar te eten: het lijkt het meest bevredigende idee ooit, maar eens ge bezig zijt valt dat dik tegen.

de ultieme bakvis

gisterenavond won kevin idool 2011. de maandenlange afvalrace bekroonde uiteindelijk mijn favoriet tot winnaar. niet alleen was ik talrijke smsjes naar 6677 armer, ik was ook een besef rijker: ik ben de meest gemiddelde vtm-kijker ooit.

sinds de eerste editie, in 2003, heeft mijn topfavoriet steeds idool gewonnen. eerst dacht ik nog dat mijn stille gebedjes simpelweg gehoord werden, maar na vier edities begon er toch een en ander te dagen. bovendien bleek het grote publiek het niet enkel eens met mij bij idool, ook in andere  wedstrijden kregen mijn lievelingskandidaten doorgaans de meeste stemmen of erg hoge plaatsen. ik ben aldus de ultieme bakvis. enkel bij het eurovisiesongfestival wordt mijn mening niet gevolgd door de europese mensenmassa: daar is blijkbaar een ander ras bakvis voor nodig.

ik blijk bovendien ook zeer vatbaar voor reclame: hoewel ik hoogstens twee gebruiken van de ipad kan opsommen, wil ik er een; hoewel wij al een abonnement hebben op HUMO, zou ik er door de leuke reclamespotjes soms een tweede willen nemen; hoewel ik mijn gsm amper gebruik, ben ik jaloers op mensen met een smartphone; hoewel ik een kat heb, word ik soms bijna verleid tot het kopen van die hondenbrokken die zo goed zijn voor de tanden.

toen gisteren idool 2011 gewonnen werd door kevin, bekroop mij dan ook het enigszins akelige gevoel van “gemiddeld” te zijn. ik blijk immers weinig origineel: mijn smaak valt samen met die van het overgrote deel van andere mensen en mijn smaak is bovendien gevoelig voor commerciële manipulatie!  na een nachtje slapen heb ik evenwel beseft welke talrijke voordelen het biedt om een uiterst generieke bakvis te zijn.

een cynische en onvindingrijke medemens zou dit misschien bestempelen als “een gebrek”, een “character flaw”, maar de positivo’s onder ons merken op dat dit eindeloze carrièremogelijkheden biedt. zo ben ik een droom voor marketeers: mijn overdreven vatbaarheid voor commerciële boodschappen maakt van mij het perfecte proefkonijn. ook bookmakers kunnen handig gebruik van mij maken: aangezien ik de gemiddelde tv-kijker BEN, kan ik die ook perfect inschatten. bovendien kan ik misschien eindelijk mijn droomjob van toen ik klein was uitoefenen: namelijk “koekjestester”. in deze ideale job worden mij heel de dag door meerdere lekkernijen van de chocoladevariëteit voorgeschoteld, waarop ik deze proef en beoordeel naar uitzicht, textuur en smaak.

de ultieme bakvis zijn, het is zo slecht nog niet.

“bad boys” wasmiddel

een straat van mij thuis, ironisch genoeg vlak tegenover een kerk, is er een homo en/of sm-winkel. ik zeg “homo en/of sm” omdat bepaalde clues in die richting wijzen. de naam bijvoorbeeld (“bad boys”), de holebi-vlag die er trots wappert en, vooral, de etalage. in de vitrine liggen steevast gigantische dildo’s (maar echt GIGANTISCH, ik overdrijf niet als ik zeg dat ik er vandaag heb zien liggen met een diameter van MINSTENS 15 cm), gasmaskers, leren tanga’s, zweepjes, combatboots, etc. dingen die ik in ieder geval niet associeer met een 21-jarig heteromeisje, maar met homo’s en/of sm’ers.

terwijl deze winkel misschien nog choquerend was de eerste keer dat ik nietsvermoedend naar de videotheek ging om nog eens “spice girls: the movie” te huren, ben ik er ondertussen al wel aan gewend. ik had dus niet gedacht dat ik, na honderden videotheekbezoeken op sint-pietersvliet, nog verbaasd zou zijn door de homo en/of sm winkel in kwestie. had ik mij even vergist!

vandaag trok ik, zoals zovele keren, naar de videotheek om een pot ijs te gaan halen. rustig wandelde ik over de veemarkt en langs de bewuste winkel. zoals gewoonlijk worp ik een nieuwsgierige blik op de etalage (ook ik ben niet immuun voor de eigenaardigheid van werkelijk GIGANTISCHE dildo’s) en tot mijn grote verbazing lagen er, tussen de leren kledingingstukken en extreem gigantische dildo’s, meerdere pakken wasmiddel.

wasmiddel!? inderdaad, wasmiddel. wasmiddel as in dash, ariël, etc. danig van streek door deze plotse en onverklaarbare koerswijziging van “bad boys”, wandelde ik verbouwereerd verder naar de videotheek. na het inslaan van mijn broodnodige voorraad ijs, had ik mijzelf er intussen van overtuigd dat ik het mij ongetwijfeld gewoon ingebeeld had. toen ik de winkel terug passeerde bleek mijn verbazingwekkende vaststelling echter juist: er stonden allerlei pakken en dozen wasmiddel in de vitrine. niets bleek nog zeker in deze wereld!

vermits ik over enige zelfkennis beschik, sloot ik het niet volledig uit dat ik gewoonweg niet op de hoogte was van het seksueel nut van wasmiddel in de homo en/of sm wereld. ik moest en zou dit nut echter te weten komen en het hield mij zodanig in de ban dat ik enkele uren later in google combinaties zat in te tikken van “wasmiddel”, “homo’s” en “sm”. dit alles spijtig genoeg zonder resultaat. elke keer ik op ENTER drukte, maakte mijn hart echter een sprong. ik heb namelijk al enkele zeer traumatiserende ervaringen achter de rug bij het intikken van bepaalde – voor meerdere interpretaties vatbare – woordencombinaties.

zo ben ik, bij het opzoeken van naaipatronen, eens per ongeluk gestoten op een pornofilmpje met een oma in de hoofdrol. ik heb er nog altijd nachtmerries van. ook was ik een teleurstelling in de mensheid rijker de dag toen bobke, ons konijn, een ontsteking aan zijn geslachtsdelen leek te hebben. het intypen van “konijnpenisproblemen” in google leidde immers tot links en foto’s met een heel ander soort “bunnies” en een heel ander soort penisproblemen.

ik kan het echter niet enkel op de vunzigheid van andere internetbezoekers steken. het zal ook wel aan mijn ietwat naïeve en onbeheerslijk nieuwsgierige persoonlijkheid liggen. zo kon ik het niet laten om, nadat marijke de prostituee wekenlang gehyped werd door humo, haar website eens te bezoeken. ik had mij, jong en onbezonnen als ik was, verwacht aan een professionele website die een dienst aanbood (de dienst zijnde seks). mijn verwachtingen werden de grond ingeboord toen ik op haar frontpage meteen allerlei foto’s van trio’s en dergelijke voorgeschoteld kreeg.

en toch… toch… wil ik nog altijd graag weten waarom er wasmiddel in die etalage stond.

*edit 27/05/2011: enkele foto’s van de bewuste winkel en de huidige verwarrende etalage: leren tanga’s, sm-poppetjes, gigantische didlo’s en uiteraard het wasmiddel*